Στην Τελική Ευθεία...Vol. 1

Στην Τελική Ευθεία...Vol. 1

"Το πρωτο σκαλί ανέβηκε!"

Διπλα στην θαλασσα και με πολυ διάθεση βρεθηκε για πρωτη φορα για την προετοιμασια στο Ναυτικο κομματι της κατασκήνωσης η 9η ομάδα! Σχοινια, εργαλειοθηκες, ξάρτια, φαρσια, αλμπουρα, κουπια και σωσιβια ειδαν το φως του ήλιου για πρωτη φωρα μετα απο πολυ καιρο και ηταν η στιγμη τους να λαμψουν ή και οχι... Ειδαμε τι εχουμε και τι μας λειπει για να κανουμε τις πλεύσεις μας ασφαλεστερες και πιο ανετες, οργανωσαμε τις λιστες μας και πλεον οι αγορες και οι επιδιορθωσεις θα ειναι παιχνιδακι!

  Εκτως ολων αυτων γιορτασαμε και τα γενεθλια της Νεφέλης! Η ενωμοτάρχης των Γλάρων ανοιξε τα φτερα της και μπηκε στα 14... Απο την μια χαιρομαστε τοσο για τα γενεθλια της απο την αλλη συνειδητοποιούμε οτι μεγαλώνουμε ολοι και οτι σύντομα κάποιοι απο εμας θα φυγουν απο την παρεα και θα βαδισουν τα ΑΝΙΧΝΕΥΤΙΚΑ μονοπατια προς την κορυφη. Ολο για πιο ψηλα ανεβασματα, οπως λεει ενα προσκοπικό τραγουδι...

Γιαυτο λιγο πριν φυγουμε θα δωσουμε τον καλυτερο μας εαυτο για να βαλουμε το λιθαρακι μας στις αναμνησεις και τις εμπειριες ολων μας!!! Δεχομαστε την προκληση και βαδιζουμε σταθερα και γεματοι χαρα προς την κατασκηνωση μας 19-31/7/2012 στην τροπικη Χαλκιδικη και στην πανεμορφη Κρυοπηγη...

Από την αγκαλια της Βασης κοιτοντας με λαχταρα τον φαρο του Αγγελοχωριου,

Ο Αρχηγος της πανετοιμης 9ης Ομάδας

Στεφανίδης Κωνσταντινος 

"Caretta-Caretta"

 

Χρόνια Πολλά Λυκόπουλα!

Χρόνια Πολλά Λυκόπουλα!!!!

80 χρόνια ζωής, χαράς, δημιουργίας, παιχνιδιού, φαντασίας, δράσης, εκδρομών, κατασκηνώσεων!!!

Ήρθε η ώρα της Θεσσαλονίκης να γιορτάσει μέσα σε ένα κατάμεστο κτήριο που έσφιζε κυριολεκτικά από την ζωντάνια των λυκόπουλων όλης της πόλης!  Την 1^η Απριλίου στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης συγκεντρώθηκαν τα λυκόπουλα για να ολοκληρώσουν το 1^ο μέρος της γιορτής! Η μαγική συνέχεις ώστε να γίνει «αγέλη 80» η δική μας θα πραγματοποιηθεί στις 20 Μαΐου… Τα υπόλοιπα σας τα φυλάμε έκπληξη!

Άκουσες κάτι; σαν να πέρασε μια Αγέλη...

-Πάντα πάντα πάντα ....    

-Πάντα.......

Κάθε Σάββατο ή Κυριακή το ίδιο τροπάριο...Λυκόπουλα, πράσινα καπέλα και κοντά παντελονάκια...

Κάνουν έναν κύκλο σε ένα μεγάλο άσπρο μεταλλικό κοντάρι και μετά ένας μεγαλύτερος κύριος με κοντό παντελονάκι και αυτός φωνάζει δύο Λυκόπουλα να πάνε προς το κοντάρι με τις σημαίες που αν δεν κάνω λάθος το λένε Ιστό...

Μετά...; Μετά για Είκοσι ολόκληρα λεπτά μας παίρνουν τα αυτιά με το παιχνίδι τους...τι κυνηγιούνται με μαντήλια στις ζώνες τους, τι παίζουν με μπάλα διάφορα παιχνίδια και επιτέλους μετά ηρεμούν...να σας πω την Αλήθεια δεν καταλαβαίνω και πολλά...όλα αυτά τα βλέπω κάθε Σάββατο ή Κυριακή από το παράθυρο του δωματίου μου, εκεί που έχω μέσα τον ηλεκτρονικό μου υπολογιστή για να παίζω...αλλά εδώ που τα λέμε θα προτιμούσα να ήμουν με τα άλλα παιδάκια στην αυλή απέναντι...

Τι να κάνουν άραγε; Πως αποφασίζουν το τί θα παίξουν; Κάνουν και μαθήματα; Διαβάζουν κάτι στο σπίτι; Ασχολούνται με αθλήματα; Πηγαίνουν Εκδρομές; Κάνουν επισκέψεις σε εκκλησίες και μουσεία; Τους αφήνουν να χρησιμοποιήσουν πλαστελίνες και πηλό με τις ώρες; Να ζωγραφίζουν; Να φτιάχνουν κούκλες για κουκλοθέατρο; Να ασχολούνται με άλλα θέματα...όπως το να βοηθάνε ανθρώπους που έχουν ανάγκη… Τα κάνουν όλα αυτά άραγε;

 Απ’ την άλλη; Ξέρουν ότι τα μικρά Λυκόπουλα, είναι ζωηρά και ότι τους αρέσει να παίζουν συνεχώς; Πως ότι βρουν στο δρόμο το μαζεύουν για να κάνουν συλλογές; Ότι τους αρέσει να κάνουν συμμορίες; Πως συνεχώς ρωτάνε για να μάθουν; Πως τους αρέσει να φαντάζονται πως είναι πειρατές και ότι με ένα μεγάλο ξύλο μπορούν να μιμηθούν τον πιο καλό ξιφομάχο ή ακόμα και τον Ζορό;

Και κάθε φορά, βλέπω τα μεγάλα παιδιά που συνήθως ντύνονται λίγο περίεργα...μία φοράνε ένα κόκκινο μαντήλι στο κεφάλι και φοράνε και ένα βουλωμένο μάτι....Και αντί για χέρι έχουν έναν μεγάλο γάντζο...

 

τι ντύνονται καλικάτζαροι...τι ντύνονται Οβελίξ....μα καλά...πως το κάνουν αυτό;

Γιατί το κάνουν αυτό; Πως μαντεύουν το τι αρέσει στα παιδιά να παίζουν;

Τα ρωτάνε κάθε Κυριακή;

Και φυσικά, το πρόβλημά μου είναι το εξής...δεν έχω πάντα την τύχη να κάθομαι κάθε Σάββατο για να τους χαζεύω...Είναι φορές που τα βλέπω να Μαζεύονται, να σηκώνουν τη σημαία στον Ιστό τους....να λένε αυτά τα “Ρα ρα ρα Αγέλη με χαρά” και μετά βγαίνουν και περιμένουν το λεωφορείο, μετά εξαφανίζονται, μετά κάθομαι μόνος και πάω στον υπολογιστή μου για να παίξω ώσπου χωρίς να το καταλάβω, περνάνε 2 ώρες περίπου και τσούπ! Να και ακούω και πάλι τραγούδια και πάλι φωνές...και ναι κοιτάζω από το παράθυρο και τα βλέπω να κατεβαίνουν από το λεωφορείο στη στάση απέναντι από το σπιτάκι τους.

Ένα πρωί τα πέτυχα με σακίδια και φεύγανε πάλι....και μάλιστα αυτό το κάνουν πολύ συχνά...και μετά όταν έρχεται το απόγευμα τα βλέπω να έρχονται με τα πουκάμισα να κρέμονται...οι κάλτσες τους κατεβασμένες...και από τα σακίδια να κρέμονται κορδόνια και να σέρνονται στο δρόμο, αλλά φαίνονται όλοι τόσο ικανοποιημένοι και χαρούμενοι....είναι πάρα πολλές οι στιγμές που πραγματικά τα ζηλεύω. Πάρα πολύ τα ζηλεύω.

...Και εντάξει...έχουν όρεξη και παίζουν...έχουν όρεξη και τραγουδάνε....έχουν όρεξη να πάνε να δούνε θέατρο...σινεμά...κάποια στιγμή όλα αυτά δεν τελειώνουν; Κάποια στιγμή δεν θα αναγκαστούν να παίξουν το ίδιο παιχνίδι; Να πουν το ίδιο τραγούδι; Τι στο καλό έχουν...μήπως έχουν κανένα σακούλι με παιχνίδια με τραγούδια και ιστορίες; Δεν μπορεί κάποιο κόλπο θα έχουν για να είναι τόσο αστείρευτοι....

            Κι όμως, όποτε τους βλέπω ποτέ δεν παίζουν τα ίδια παιχνίδια και να λένε τα ίδια τραγούδια.

Τελικά...με όλα αυτά που έχω δει...αυτά τα μεγάλα παιδιά που προχθές άκουσα πως τα φωνάζουν γερόλυκους...με έπεισαν...

Δείχνουν....αλλά τι λέω δείχνουν...Είναι τόσο καλοί και φιλικοί με τα Λυκόπουλα...

που τους εμπιστεύεται κανείς με την πρώτη ματιά.

 Και ξέρετε κάτι; Όλα αυτά που αναρωτιόμουν αν τα κάνουν....μπορώ πλέον να σας απαντήσω.

Ναι τα κάνουν...Και παίζουμε και κάνουμε χειροτεχνίες και τραγουδάμε και πάμε εκδρομές στα βουνά και πάμε και βαρκάδες και μαθαίνουμε πάρα πολλά πράγματα...πράγματα που δεν προλαβαίνουν να μας τα δείξουν στο σχολείο ή στο σπίτι...για αυτό σας λέω, ελάτε να γραφτείτε στα Λυκόπουλα...είναι ωραία εδώ, αλήθεια σας λέω.

Γεια σας τώρα...σας περιμένω και εσάς στην Αγέλη...άντε!

Τι κάθεστε...ακόμα;

ελάτε να παίξουμε!

Τα λυκόπουλα δραπετεύουν στην Μηχανιώνα!

Ο Μάρτης ήρθε και έφυγε... Οι εποχές αλλάζουν, όπως και οι ανάγκες μας…

δεν θα να σώσουμε τον πολυμήχανο Οδυσσέα στα βουνά και έτσι πήγαμε στην εξωτική Μηχανιώνα και στο φιλόξενο μέρος των εκεί αδερφών μας όπου και διανυκτερεύσαμε όλοι μαζί «στρωματσάδα»!!! γνωρίσαμε την αγέλη της Μηχανιώνας  και παίξαμε, σαν να είχαμε χρόνια να το κάνουμε….τρέξαμε σαν να θέλαμε να προλάβουμε… θα ξανάρθουμε!  Σαν επισκέπτες στην παραλία, σαν πρόσκοποι στην περιφορά της Παναγιάς ή σαν πλήρωμα που ψάχνει απάνεμο λιμάνι για να φωλιάσει τις αναμνήσεις του από όταν ήταν λυκόπουλο…